ตากับตีน
จะนั่งลุก
มาวันหนึ่ง
ว่าตีนมี
ตีนช่วยพา
ตาจึงได้
เพราะฉะนั้น
ว่าตีนนี้
ตาได้ฟัง
จึงร้องบอก
ว่าที่ตีน
ดูมรรคา
เพราะฉะนั้น
ตีนไม่ควร
สรุปแล้ว
ทั่วธานินทร์
ตีนได้ฟัง
วิ่งกระโดด
เพราะอวดดี
ดวงชีวา
ตาเห็นตีน
ก็พิโรธ
ตีนพาตา
ตกแล้วเหวย |
อยู่กันมา
ยืนเดิน
ตีนทะลึ่ง
คุณแก่ตา
ตาไป
ชมนาง
ดวงตา
เป็นสิ่ง
ตีนคุยโม้
ออกไป
เดินไปได้
เศษแก้วหนาม
ตาจึง
จะมา
ตามีค่า
ตีไปได้
ให้คั่งแค้น
โลดไป
คุยเบ่ง
จะดับไป
ทำเก่ง
แกล้งระงับ
ถลาล้ม
หน้าผา |
แสนผาสุข
เพลินหนักหนา
เอ่ยปรัชญา
เสียจริง ๆ
ๆ
ที่ต่าง ๆ
ๆ
และสรรพสิ่ง
จงประประวิง
ควรบูชา
ก็หมั่นไส้
ด้วยโทสา
ก็เพราะตา
ไม่ตำตีน
สำคัญกว่า
คิดดูหมิ่น
สูงกว่าตีน
ก็เพราะตา
แสนจะโกรธ
ใกล้หน้าผา
เก่งกว่าตา
ไม่รู้เลย
เร่งกระโดด
หลับตาเฉย
ทั้งก้มเงย
ทั้งตาตีน |
