|
๑. สทฺธา พีชํ
|
|
มีศรัทธาเป็นพืช |
| |
|
|
|
๒. ตโป วุฏฐิ
|
|
มีตบะ
(ความเพียรเผากิเลสให้เบาบาง) เป็นฝน |
| |
|
|
|
๓. ปญฺญา เม
ยุคนงฺคลํ |
|
มีปัญญาเป็นแอกไถ |
| |
|
|
|
๔. หิริ อีสา
|
|
มีหิริเป็นงอนไถ |
| |
|
|
|
๕. มโน โยตฺตํ
|
|
มีใจเป็นเชือก |
| |
|
|
|
๖. สติ เม
ผาลปาจนํ |
|
มีสติเป็นผาลและปฎัก |
| |
|
|
|
๗. กายคุตฺโต
วจีคุตฺโต อาหาเร อุทเร ยโต |
| |
|
มีการสำรวมกาย วาจา
บริโภคพอประมาณเป็นท้อง |
| |
|
|
|
๘. สจฺจํ กโรมิ
นิทฺทานํ |
|
มีสัจจะเป็นเคียวเกี่ยวพืชผล |
| |
|
|
|
๙. โสรจฺจํ เม
ปโมจนํ |
|
มีโสรัจจะ (ความสงบเสงี่ยม)
เป็นการปลดแอกไถ |
| |
|
|
|
๑๐. วิริยํ เม
ธุรโธรยฺหํ
โยคกฺขฺมาธิวาหนํ |
| |
|
มีวิริยะ (ความเพียร)
เป็นโคสำหรับเทียมเป็นพาหนะนำไปสู่สถานอันเป็นแดนเกษมจากโยคะ |
